امام جعفر صادق عليه السّلام كه شاهد ظلم و ستم ابو العباس و ابو جعفر ، دو خليفه عباسى ، بر علويان و پيروان آنان بود ، به عقيده تقيّه تمسّك جست ، « 1 » و شيعيان تنها به نفرين دشمنان و بدخواهان خود بسنده كردند . « 2 » امام صادق عليه السّلام مىفرمود : « تقيّه دين من و دين پدران من است . » هم‌چنين مىفرمود : « هركس به تقيّه عمل نمىكند دين ندارد . » نويسندگان شيعه بر اين باورند كه تقيّه ، شعار اهل بيت عليهم السّلام بود ، براى اين‌كه از خود و يارانشان دفع ضرر كنند و مانع ريخته شدن خون خود شوند و امور مسلمانان را اصلاح كرده ، بين آنان وحدت كلمه برقرار سازند . « 3 »

--> ( 1 ) . شيعه ، تقيه را احتياط و پرهيز از ظالم قوى مىداند و در تأييد آن به اين آيه استناد مىكند : « إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ . » ( نحل : 106 ) اين آيه ، درباره عمار بن ياسر كه از ترس دشمنان اسلام به كفر تظاهر كرده بود ، نازل شد . ( 2 ) . كلينى ، اصول الكافى ، ص 105 . امام جعفر صادق عليه السّلام به يكى از شيعيان خود گفت : « پدرم از پدرش كه او خود از پيامبر شنيده بود ، مرا روايت كرد هركس به حدى ناتوان شود كه از يارى و نصرت ما اهل بيت عاجز باشد ، اگر در خانه خود بنشيند و دشمنان ما را لعن گويد ، مشمول سلام و درود ملائك مىگردد ، از آن‌رو كه او از ابرار است . . . » ( 3 ) . محمد رضا مظفر ، عقائد الامامية ، ص 84 . شيعه در موضوع تقيه به اين آيه كريمه استناد مىكند : « وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمانَهُ . » ( مؤمن : 28 )